اطلاعيه کانون ره آورد به مناسبت روز جهانی حقوق بشر

پنجاه و هشت سال از صدور اعلاميه جهانی حقوق بشر گذشت. هر سال که گذشت؛ اين اعلاميه به عنوان سندی که اساسی ترين و مهم ترين مفاد حقوق بشر را در خود منعکس کرده، جای وسيع تری را در اذهان و قلوب فعالان اجتماعی باز کرد؛ به نحوی که اين اعلاميه تبديل به سند راهنمای بسياری از تشکل های فعال عرصه سياسی و اجتماعی در جهان شد.

پنجاه و هشت سال از صدور اعلاميه جهانی حقوق بشر گذشت.
هر سال که گذشت؛ اين اعلاميه به عنوان سندی که اساسی ترين و مهم ترين مفاد حقوق بشر را در خود منعکس کرده، جای وسيع تری را در اذهان و قلوب فعالان اجتماعی باز کرد؛ به نحوی که اين اعلاميه تبديل به سند راهنمای بسياری از تشکل های فعال عرصه سياسی و اجتماعی در جهان شد.
در پی فعاليت عظيم فعالان حقوق بشری در جهان، سازمان های نظارتی مهمی در کنار سازمان ملل متحد ايجاد شدند که نقش کنترلی و نظارتی بر اجرای صحيح اين اعلاميه و تکميل آن در جهان را به عهده دارند.
عليرغم اينکه همه دول اين سند و الحاقيه های آن را امضا کرده اند و ملزم به اجرای آن هستند؛ نقض خشن و آشکار آن همچنان در مقياس وسيعی در سطح جهان ادامه دارد.
به شهادت همه فعالان اجتماعی و سياسی ايران که در راه تأمين حقوق بشر در ايران فعاليت می کنند؛ و به شهادت همه تشکل های بين المللی ناظر بر چگونگی اجرای اعلاميه جهانی حقوق بشر در جهان، رژيم جمهوری اسلامی يکی از برجسته ترين ناقضين حقوق بشر در جهان است.
همه تشکل های سياسی و اجتماعی منتقد و يا مخالف رژيم ايران سرکوب شده و حق هيچگونه فعاليت علنی را ندارند. دايره پيگرد فعالان سياسی آنقدر وسيع شده است که حتی دامن بخشی از خود حکومتيان را هم گرفته است.
تشکل های دانشجويی که در سال های اخير و در غياب احزاب و سازمان های سياسی مستقل سنگر فعاليت های آزادی خواهانه و مبارزه در راه تأمين حقوق بشر بوده و هستند؛ به شدت تحت سرکوب و پيگرد حکومت ايران هستند. دستگيری، شکنجه و ترور فعالان دانشجويی در بيرون و در زندان تبديل به امری روزمره شده است.
فعاليت های صنفی کارگران در راه ايجاد سنديکای مستقل، تماما سرکوب شده اند و فعالان آنان تحت پيگرد و زندان قرار گرفته اند.
فعاليت های اجتماعی و فرهنگی مردم آذربايجان، کردستان، بلوچستان و عرب ها در خوزستان، در سال گذشته همچنان به نحو خشنی سرکوب شده اند.
تظاهرات مسالمت آميز زنان با حمله پليس مسلح، سرکوب و فعالان آن دستگير و زندانی شده اند.
حکومت جمهوری اسلامی، همچنان، چه در رابطه با جرائم عادی و چه در رابطه با جرائم سياسی، احکام اعدام را صادر و به اجرا می گذارند. روش اعدام همچنان قربانی می گيرد. دايره اعدام ها بسياری از جوانان، کودکان و زنان را نيز به کام خود کشانده و می کشاند.
در ايران نه تنها زندانيان، بلکه وکلای آنان نيز هيچ تأمينی ندارند. طی سال گذشته بسياری از حقوقدانان کشور که وکالت پرونده های برخی از فعالان سياسی و اجتماعی را پذيرفته بودند خود دستگير و زندانی شدند.
از آن جا که حکومت ايران هر صدای آزادی خواهانه ای را سرکوب می کند؛ مبارزه در راه تأمين حقوق بشر، امروز در صدر مبارزه در راه تأمين دمکراسی در ايران قرار گرفته است. به اين اعتبار نقش راهنمای اعلاميه جهانی حقوق بشر، نقش حمايتی تشکل های بين المللی حقوق بشری، نقش دولت های دمکرات که از حقوق بشر در جهان دفاع می کنند؛ روز به روز افزايش چشم گيری می يابد.
امروز تلاش در راه تأمين حقوق بشر، مورد پشتيبانی طيف وسيع تری از مردم کشور ماست.
به اميد روزی که هيچ انسانی آزار نبيند، تحقير نشود، گرسنه سر بر خاک نگذارد، از ميهن خود رانده نشود، مورد تجاوز در هر شکل آن قرار نگيرد، هيچ اقليتی سرکوب نگردد، هيچ روزنامه ای بسته نشود، هيچ کتابی مشمول منع انتشار نگردد، هيچ کودکی مجبور به کار اجباری نشود، هيچ زنی مورد ظلم و تحقير و ستم و نابرابری قرار نگيرد، هيچ زبانی بريده نشود، هيچ زندانی سياسی ای نداشته باشيم و به اميد آن که حکم اعدام به کلی لغو شود، درب همه زندان های سياسی برای هميشه بسته گردد... آهنگ فعاليت های حقوق بشری را تشديد کنيم.

کانون ره آورد – آخن – آلمان
دسامبر ۲۰۰۶