کشف حجاب پنهانی زنان ایرانی

شرق پارسی

“آزادی یواشکی” ای که در صفحه فیسبوک یک روزنامه نگار زن ایرانی علنی شد و آوازه اش در رسانه های بین المللی نظیر رادیو فرانسه ، اشپیگل آلمان، لوموند و فیگارو در فرانسه، رپوبلیکا در ایتالیا، دیلی تلگراف هلند، روزنامه های اتریشی، اسپانیایی، نیویورک تایمز و بسیاری وب سایت های انگلیسی زبان دیگر، صدای زنان ایرانی را که به حجاب اجباری معترض هستند به گوش دنیا رساند.

ماجرا از آن جایی شروع شد که یکی از خبرنگاران سرشناس ایرانی مقیم لندن تصاویری از خودش را با لباس های بهاری در فیس بوک منتشر کرد و دو-سه نفر از کاربران از وی خواستند که عکس های “بدون روسری و بهاری” از خودش منتشر نکند چون “دختران و زنان ایرانی که در ایران آزادی ندارند” با دیدن این تصاویر “دلخون” می شوند.

مسیح علینژاد این خبرنگار ایرانی در جواب، تصویری از خودش را در ایران و در حالی که با روسری که بر شانه هایش افتاده در حال رانندگی است منتشر کرد و ذیل آن توضیح داد: «زن که باشی اعتقاد و باور به حجاب اجباری اگر نداشته باشی، هر جای دنیا که باشی “آزادیِ یواشکی” برای خودت درست می کنی تا اجبار ویرانت نکند. اجبار فقط از سوی گشت ارشاد هم نیست، اجبار گاهی به خاطر خانواده گاهی به خاطر شغل و گاهی به خاطر نگرانی از قضاوت دیگران است که من خودم همه اینها را تجربه کردم، ولی شرط می بندم اکثریت زنان ایرانی که به اجبار باوری ندارند، لذت آزادی یواشکی را چشیده اند. شرط می بندم خیلی از زنان از این آزادی های یواشکی که آزاری هم به کسی نمی رساند عکس هم دارند… عکس های بدون روسری را منتشر کنیم؟»

وفاق و صراحت بی پیرایه وی به دل مخالفان حجاب اجباری در ایران خوش نشست و به دنبال فراخوان خودمانی اش، زنان ایرانی ظرف چند ساعت صدها تصاویر بی حجاب از خودشان در معابر را برای وی ارسال کردند. وی این تصاویر را در صفحه ای با عنوان “آزادی های یواشکی” با سایر کاربران به اشتراک گذاشت. صفحه ای که در یک هفته بیش از ۱۳۱ هزار طرفدار پیدا کرده و هر روز چند عکس تازه انتشار می دهد. در زیرنویس هر عکس آدرس دقیق مکانی که عکس در آن ثبت شده و شرح مختصر یا “درد و دلی” از فردی که عکس را فرستاده نیز آمده است.

اگر به آلبوم های قدیمی خانواده های ایرانی نگاهی بیاندازید، عکس های نسل قبل از انقلاب همه یک خاصیت دلنشین دارند و آن این است که در کادر یک عکس دسته جمعی زنان با تنوعی از نوع پوشش چه با روسری و چه بی روسری، بعضی با آرایش و عده ای بدون آرایش، یکی با شلوار یا پیراهن و دیگری با چادر همه در کنار هم نشسته اند و به دوربین لبخند می زنند.

عکسهای بعد از انقلاب، همه در یک کیفیت مشترک هستند. عکس هایی که در فضای خصوصی خانه ها انداخته شده اند پر هستند از زنان بی حجاب که عموما لباس ها و آرایش های اغراق آمیز دارند، اما در عکس هایی که درخیابان گرفته شده همه زنان با حجاب و روسری هستند.

با اینکه حجاب اجباری بلافاصله پس از انقلاب در دستور کار نظام قرار نگرفت و طرح این مسئله انتقاد برخی صاحب نظران نظیر آیت الله طالقانی را برانگیخت، از سال ۱۳۵۷ طبق دستور امام خمینی ورود زنان بدون حجاب به ادارات دولتی ممنوع شد و گروه های فشار لباس شخصی و طرفدار حجاب در خیابان ها افراد بی حجاب را مورد تعدی قرار دادند. خاطرات زنان نسل انقلاب از کیسه های پر از سوسک ماموران در خیابان ها که دست های زنان بی حجاب را در آن فرو می کردند، حکایتی است که حتی از قانون مجازات اسلامی که در سال ۱۳۶۳ در مجلس تصویب شد و حکم حد شرعی ۷۲ ضربه شلاق را برای زنان بی حجاب معین کرد، دلهره آورتر است.

نوع پوشش زنان بعد از انقلاب همواره تابعی از فضای سیاسی حاکم بوده و گاه به تناسب باز شدن فضا در دوره دولتمردان اصلاح طلب مانتوها کوتاه تر شده اند و روسری ها عقب تر رفته اند و در دوره های خفقان و اعمال محدودیت شدیدتر اصولگرایان نظیر دوره ریاست جمهوری احمدی نژاد فشار ها در مورد حجاب نیز شدیدتر شده است.

با اینکه حجاب اجباری بلافاصله پس از انقلاب در دستور کار نظام قرار نگرفت و طرح این مسئله انتقاد برخی صاحب نظران نظیر آیت الله طالقانی را برانگیخت، از سال ۱۳۵۷ طبق دستور امام خمینی ورود زنان بدون حجاب به ادارات دولتی ممنوع شد و گروه های فشار لباس شخصی و طرفدار حجاب در خیابان ها افراد بی حجاب را مورد تعدی قرار دادند. خاطرات زنان نسل انقلاب از کیسه های پر از سوسک ماموران در خیابان ها که دست های زنان بی حجاب را در آن فرو می کردند، حکایتی است که حتی از قانون مجازات اسلامی که در سال ۱۳۶۳ در مجلس تصویب شد و حکم حد شرعی ۷۲ ضربه شلاق را برای زنان بی حجاب معین کرد، دلهره آورتر است.

نوع پوشش زنان بعد از انقلاب همواره تابعی از فضای سیاسی حاکم بوده و گاه به تناسب باز شدن فضا در دوره دولتمردان اصلاح طلب مانتوها کوتاه تر شده اند و روسری ها عقب تر رفته اند و در دوره های خفقان و اعمال محدودیت شدیدتر اصولگرایان نظیر دوره ریاست جمهوری احمدی نژاد فشار ها در مورد حجاب نیز شدیدتر شده است.

چند روز پس از راه اندازی این صفحه خبرگزاری فارس وابسته به اصولگرایان، خبر راه افتادن صفحه «آزادی‌های یواشکی زنان در ایران» را با تیتر «فراخوان ضد انقلاب لندن‌نشین برای کشف حجاب در ایران» و عکس مسیح علی‌نژاد منتشر کرد. در پی انتشار این مطلب عده‌ای از اعضای “جبهه پایداری” با همراهی “انصار حزب‌الله” و طلاب و مدرسین مدرسه علمیه “آیت‌الله ایروانی” نیز در اعتراض به بدحجابی، تجمعی برگزار کردند. در این تظاهرات غیر قانونی معترضان که تعدادشان به صدها نفر می رسید شعارهایی نظیر “ای مرد غیرتت کو حجاب همسرت کو” سر دادند.

این دومین حضور پر رنگ جبهه پایداری پس از برنامه “دلواپسیم” است که طی آن با برنامه ای منسجم و هدفمند و پرحاشیه به نقد سیاست خارجی روحانی پرداختند. حال این حزب مخالف دولت که با برنامه های هماهنگ شده در تضعیف دولت روحانی می کوشد مسئله “بدحجابی” را بهانه ای برای حمله به دولت و حضور مصرانه خود قرار داد.

اگر چه وحشت حکومت و بدنه نظام از آزادی های زنان ریشه های عمیق تری دارد. چنانچه افلاطون در دیباچه کتاب ضیافت خود انگیزه چنین اقداماتی را به زیبایی و با نگاهی موشکافانه شرح می هد: «در جوامعِ استبدادی همیشه زن و مرد از هم جدا می شوند تا مرد ها و زن ها چیزی که بینشان جریان داشته باشد، شهوتِ بیمار گونه ناشی از توهم شناخت از هم باشد تا هیچ زنی و مردی زیبایی و زشتی واقعی را نتواند تشخیص بدهد و زن ها و مرد ها در انتخابِ هم به اندازه ی شهوت برانگیز بودن توجه داشته باشند و بس، نه چیز دیگری!
چرا؟؟ چون اگر در جامعه روابط زن و مرد آزاد باشد آن دیوار شهوت فرو می ریزد و زن ها و مرد ها زیبایی و زشتی واقعی را تشخیص می دهند و خانواده هایی که تشکیل می دهند بر دوست داشتن انسانی بنا می کنند و فرزندان سالم تربیت می کنند که تاب استبداد را ندارد و به عبارتی استبداد با وجود آنها بیگانه است، چرا که آزاد پرورش می یابند.»