گزارش مراسم ۲۸مین سالگرد کشتار زندانیان سیاسی در آخن

"۲۸ سال از قتل عام زندانیان سیاسی ایران در تابستان ۶۷ گذشت، ۲۸ سال از روزهای سیاهی که طی آن با سه پرسش کوتاهِ هیـئت مرگ، جان چند هزار زندانی سیاسی گرفته شد، گذشت.تمام تلاش کانون ره‌آورد آن است که موضوعات تازه‌ای را در پیوند با کشتار زندانیان سیاسی در برنامه‌های خود به این مناسبت مطرح سازد.

"۲۸ سال از قتل عام زندانیان سیاسی ایران در تابستان ۶۷ گذشت، ۲۸ سال از روزهای سیاهی که طی آن با سه پرسش کوتاهِ هیـئت مرگ، جان

چند هزار زندانی سیاسی گرفته شد، گذشت. زندانیانی که از هرگونه حقوق قضایی محروم بودند، دسته دسته به چنگال مرگ سپرده شدند و گروه گروه در گورهای جمعی دفن گردیدند. فاجعه‌ای عظیم و هولناک که هنوز هم آثار زخم عمیق آن بر پیکر جامعه ایران باقی است

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

کانون ره آورد در آخن - آلمان، امسال در شرایطی مراسم یادبود این فاجعه را برگزار کرد که همان‌گونه که در بیانیه این کانون آمده "انتشار نوار گفت‌وگوی آیت‌الله منتظری جانشین ولی فقیه در آن سال‌ها، با اعضای هیئت مرگ توسط فرزند او... برای نخستین بار سند این بزرگ‌ترین جنایتِ تاریخ سیاسی معاصر ایران را در دسترس میلیون‌ها ایرانی قرار می‌دهد و مختومه کردن پرونده‌ی کشتار ۶۷ و اعدام‌های قبل و بعد از آن را برای دستگاه‌های سرکوب رژیم بیش از پیش دشوار می‌کند."

مهمان‌های امسال ما کاظم کردوانی، جامعه‌شناس و پژوهشگر ساکن برلین؛ امیرحسین بهبودی، زندانی سیاسی پیش از انقلاب و دهه ۶۰ و نویسنده کتاب "یه جنگل ستاره"؛ و رضا کاظم‌زاده، روان‌شناس و محقق از شهر بروکسل بودند.

تمام تلاش کانون ره‌آورد آن است که موضوعات تازه‌ای را در پیوند با کشتار زندانیان سیاسی در برنامه‌های خود به این مناسبت مطرح سازد.

مراسم با قرائت بیانیه کانون آغاز شد. برای خواندن این بیانیه اینجا را کلیک کنید.

آقای بهبودی به‌عنوان نخستین سخنران پس از اعلام یک دقیقه سکوت به احترام جان‌باختگان، سخنان خود را آغاز کرد. او به شرح نحوه‌ی طرح پرسش‌های اعضای «هیئت سه نفره مرگ» از زندانیان در تابستان ۶۷ و پاسخ‌های زندانیان، و همچنین پنهان بودن قصد و نیت این هیئت حتی برای خود زندانیان پرداخت. ایشان این ادعا که دلیل به قتل رساندن زندانیان را عملیات نظامی مجاهدین خلق علیه حکومت در مردادماه ۱۳۶۷ می‌داند مردود دانست و بر این نظر بود که طرح این کشتار از قبل ریخته شده بود.

در مورد چرایی این فاجعه، امیر بهبودی با اشاره به بیماری آیت‌الله خمینی در آن زمان، سه موضوع مهم در را پیش روی حاکمان ایران دانست که تنها با اتوریته‌ی خمینی قابل حل بودند: پایان دادن به جنگ، تعیین جانشینی و مسئله زندانیان سیاسی. ایشان با تأکید بر اهمیت نوار صوتی منتشر شده آیت‌الله منتظری، از پرونده‌های پشت پرده‌ی فاش نشده نام برد.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

او در پایان عنوان کرد که کمیته حقیقت‌یاب کشتار زندانیان سیاسی ایران باید به یک خواست وسیع توده‌ای تبدیل شود.

سخنران بعدی آقای کاظم‌زاده بود. ایشان نیز با اشاره به نوار منتشره‌شده‌ی  آیت‌الله منتظری به تشریح انواع سکوت شامل سکوت حاکمان، قربانیان، شاهدان و مخاطبان پرداخت و این‌که برگزاری مراسم یادبود و خاطره‌نویسی خود نوعی مبارزه با سکوت است. شکستن سکوت، از استانداردها و شیوه‌هایی برخوردار است که به شرایط جامعه، روابط و نحوه‌ی توزیع قدرت بستگی دارد. وی تمایل به "سکوت قربانی" را در تروماتیسم جدا شدن از هم‌بند، میل به انکار، فراموش کردن خاطرات و بازگشت به زندگی طبیعی دانست که زمینه‌های مناسب اجتماعی و فاصله گرفتن از واقعه، از عوامل شکستن این سکوت می‌باشند. ایشان همچنین به تشریح شهادت سیاسی، قضایی و علمی پرداخت.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

آخرین سخنران، آقای کردوانی به بررسی چرایی این فاجعه در حوزه‌های سیاسی و معرفتی و فکری پرداخت. از یک سو انحصارطلبی جزء ناگزیر قدرت‌طلبی است و از سوی دیگر تضاد میان متولیان دینی و روشنفکرها، یک نزاع بزرگ تاریخی است.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

به‌گفته او، قدرت‌گیری متوليان ديني ، انتقام تاریخی عصر قدیم از جدید بود که با "کشتاردرمانی" به تحکیم پایه‌های قدرت خود پرداخت. از منظر معرفتی و فکری ایشان توضیح دادند که عاملان کشتار ۶۷ در چهارچوب دینی و با نوعی برداشت از دین که به این درک می‌انجامد، دست به این جنایت زدند، چنانچه مخالفت با آن از جانب آیت‌الله منتظری نیز در همین چهارچوب انجام شده است. در همین رابطه وی به دیدگاه محمدحسین علامه طباطبایی در زمینه آزادی عقیده که آن را مخالف اسلام می‌داند، اشاره کرد. ایشان در پایان از "استبداد اجتماعی" و آزادی وجدان نام برد که به واکنش جامعه به این قبیل فجایع مربوط می‌شود و می‌بایستی در مورد آن فکر کرد و چاره اندیشید.

آقای کردوانی جامعه ایران را در آستانه‌ی گسست روابط اجتماعی ارزیابی کرد و یکی از راه‌های جلوگیری از آن را نوع‌دوستی و گسترش هومانیسم در جامعه دانست.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

در فواصل برنامه قطعات موسیقی کلاسیک همراه با ویولن‌سل (چلو) و ویولن توسط تابه‌آ راینموت و هانا شنایدر اجرا شد. آن‌ها قطعاتی از آنتونیو ویوالدی، لودویگ فان بتهوون و توماسو آلبینونی اجرا کردند.